Chapter 1 คำสั่ง

"คนที่ให้ความกล้าในการเดินทาง ถึงแม้จะเอื้อมไม่ถึง ก็จะไม่รู้สึกเสียใจภายหลังแน่นอน แม้จะเจ็บปวด แม้จะลังเล แต่ก็รู้วิธีที่จะมีชีวิตตามคำสั่งของหัวใจ ดวงจันทร์สวย...เหมือนกับอยู่ในความฝัน ฉันรู้สึกเหมือนว่า พรุ่งนี้...ต้องไปถึงดวงจันทร์ได้แน่"

ซินเทียบันทึกข้อความเหล่านี้ ลงไปในเศษกระดาษบนโต๊ะทำงานของเธอ หนังสือหลายเล่มถูกวางกองไว้ เธอไม่ค่อยจะใส่ใจหยิบมันขึ้นมาดูซักเท่าไหร่นัก แต่ก็ไม่คิดจะเคลื่อนย้ายหนังสือเหล่านั้นไปไหน เพราะโต๊ะทำงานที่ไม่มีหนังสือ มันช่างไม่เหมือนโต๊ะทำงานเอาซะเลย

เธอลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปที่ระเบียง - - คืนนี้พระจันทร์เต็มดวง จึงไม่แปลกเลยที่ท้องฟ้าในคืนนี้จะสว่างกว่าปกติ - - หญิงสาวออกมายืนที่ระเบียง คล้ายจะรู้ว่า ในอีกไม่ช้าจะมีแขกมาหา - -

ก่อนที่ซินเทียจะเดินกลับเข้าไปในห้องเพราะอากาศที่หนาวเหน็บ เกินกว่าเนื้อผ้าบางๆจะต้านทานไว้ได้ นกตัวหนึ่งก็บินเข้ามาเกาะไหล่ของเธอ - - ซินเทียยิ้ม...แล้วยื่นมือไปรองรับลูกแก้วสีเขียวใส ที่สิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆกำลังคายออกจากปาก

"ขอบคุณนะ หมดธุระของเจ้าแล้วล่ะ" ซินเทียกระซิบบอกนกสีน้ำตาลตัวเล็กที่กำลังงับหูเธอเล่นอย่างสนุกสนาน - - หญิงสาวหงายมือขึ้น แล้วเมล็ดข้าวก็ปรากฎขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะร่วงลงมาบนฝ่ามือของเธอ - - ซินเทียยื่นเมล็ดข้าวให้วิหคน้อยที่อยู่บนไหล่ แล้วลูบหัวมันเบาๆ - - เมื่อได้ของตอบแทน มันก็บินจากไป

ซินเทียหันมามองลูกแก้วที่อยู่ในมืออีกข้าง เธอเอียงข้อมือลง ให้ลูกแก้วไหลตามแรงดึงดูดของโลกร่วงลงสู่พื้น - - เสี้ยววินาทีที่ลูกแก้วพ้นจากมือ เด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็ปรากฎกายขึ้นต่อหน้าเธอ

"แม้ว่ายามนี้ จันทร์จะเต็มดวง - - แต่เจ้าก็ไม่ควรเสี่ยงใช้ลูกแก้วในการเดินทางมาหาพี่ หากแม้นแสงจันทร์ส่องไม่ถึง เจ้าจะไม่สามารถปรากฎกายออกมาได้" ซินเทียเอ็ด ซึ่งเด็กสาวก็รู้ตัวดี

ผู้มาเยือนขยี้ตาอย่างงัวเงีย แล้วตอบพี่สาวไปว่า "ข้ารู้...แต่ข้าง่วงนอนนี่นา"

"ไม่คิดบ้างหรือว่า ถ้าวิหคตัวนั้นกลืนเจ้าลงไป อะไรจะเกิดขึ้น"

"นกตัวนั้นเป็นเพื่อนของข้า ไม่มีทางกลืนข้าลงไปหรอก" เด็กสาวเถียง

ซินเทียมองน้องสาวผู้ซึ่งกำลังลุกขึ้นยืนอย่างเอือมระอา

ลูน่า - - เป็นเด็กผู้หญิงที่ดูจากภายนอกแล้วน่าจะอายุไม่เกิน 12-13 มีเส้นผมและสีตาเป็นสีเขียวสดใส ซึ่งพอมองดูแล้ว มันก็คือสีเดียวกับลูกแก้วนั่นเอง

"โธ่ พี่คะ ข้ารู้แล้วล่ะน่า อย่าเทศนาข้าทุกครั้งที่พบหน้าได้ไหม - - ข้ารู้นะ ว่าท่านน่ะแอบดีใจ ที่เห็นข้า" เด็กสาวยิ้มอย่างรู้ทัน

ซินเทียปรายตามองน้องสาว แล้วถอนหายใจ

"ว่าแต่มาหาข้าถึงที่นี่มีเรื่องอะไรหรือเปล่า"

"เซเรเน่ให้ข้ามาบอกท่านว่า พบผลึกแห่งจันทราแล้วล่ะ"

ซินเทียแสดงท่าทีสนใจขึ้นมาทันที เธอเปิดประตูระเบียงแล้วเดินเข้าไปในห้อง

"แต่ว่ามันตกไปอยู่ในมือของกษัตริย์เออร์ซัสน่ะ" ลูน่าพูดพลางเดินตามเธอเข้าไป

"กษัตริย์เมืองนี้น่ะเหรอ - - แล้วเซเรเน่ว่าอย่างไรบ้างล่ะ" หญิงสาวถามขึ้นพลางนั่งลงบนเก้าอี้นวมตัวใหญ่ บ่งบอกถึงฐานะที่ร่ำรวยอย่างมากของครอบครัวนี้

"ข้าไม่รู้" ลูน่ากล่าวอย่างเสียใจ "เซเรเน่แค่ฝากข้ามาบอกท่านว่า ให้รีบออกจากที่นี่ซะ แล้วเตรียมตัวเข้าวัง"

"ทำไมต้องเร่งด่วนถึงเพียงนั้น จะไม่ให้ข้าเตรียมตัวเลยรึ" ซินเทียพูดพลางลุกขึ้นยืน - - เธอหันหลังให้น้องสาว แววตาฉายแววกังวล

"อันนี้เซเรเน่ไม่ได้บอกมาหรอกนะ แต่ข้าได้ยินพวกชาวบ้านพูดกันว่า องค์หญิงซิลเวีย พระธิดาพระองค์เดียวของกษัตริย์เออร์ซัส ทรงประชวรเป็นโรคที่รักษาไม่หาย - - ซึ่งคนบนโลกก็รู้ดีอยู่แล้วว่า ผลึกแห่งจันทราน่ะ เป็นหินศักดิ์สิทธิ์ ที่สามารถชุบชีวิตคน และรักษาโรคได้ทุกชนิด"

"ช่างเถอะๆ" ซินเทียถอนหายใจดังๆ เธอไม่เคยกระวนกระวายขนาดนี้มาก่อน เพราะอะไรกันนะที่ทำให้เธอกังวลได้ขนาดนี้

"พี่คะ - - ข้ารู้...ว่าท่านผูกพันกับบ้านหลังนี้ และครอบครัวนี้มาก แต่ท่านควรจะทำใจตั้งแต่แรกแล้วนี่ ว่าซักวันท่านจะต้องจากไป" ลูน่าสบตาพี่สาวอย่างเห็นใจ เธอได้แต่วิงวอนให้พี่ของเธอตัดใจ แล้วทำตามคำสั่งของเซเรเน่ซะ

"เจ้ากลับไปก่อนไป เดี๋ยวทางนี้พี่จัดการเอง" ซินเทียบอก - - เธอเดินไปที่ริมระเบียงอีกครั้ง มองดูดวงจันทร์ที่ถูกเมฆบดบัง จนไม่เห็นแม้แต่แสงที่ลอดออกมา

"ค่ะ" ลูน่าน้อมรับคำสั่งแต่โดยดี แล้วกระโดดลงหน้าต่างไป ชั่วพริบตาเดียวที่ซินเทียได้เห็นปีกสีขาวงอกออกมาจากด้านหลังของน้องสาว

"นั่นน้องสาวท่านเหรอ" เสียงยั่วโทสะดังขึ้นด้านหลังของเธอ แต่เมื่อซินเทียหันไป กลับไม่ปรากฎร่างใด แต่หญิงสาวก็รู้ทัน เธอหันหน้ากลับมา แล้วพบเจ้าของเสียงนั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้นวมที่เธอนั่งอยู่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้

"โลเวล!!!"

เจ้าของนามนั้น ยิ้มให้ - - ใบหน้างดงามเฉกเช่นผู้หญิง แต่หน้าอกที่แบนราบบ่งบอกให้รู้ว่าเจ้าของนาม 'โลเวล' เป็นชาย - - สิ่งที่ทำให้รู้ว่าเขาคนนี้ 'ไม่ใช่มนุษย์' ก็คือหูสีน้ำตาลและหางยาวที่เขากำลังเล่นมันอยู่

"มีอะไร" ซินเทียถามอย่างไร้เยื่อใย ราวกับอยากจะไล่เขาไปให้พ้นๆ

"โธ่ ทำไมท่านพูดกับข้าแบบนี้ล่ะ" โลเวลทำเสียงอ่อน สบตาผู้ถูกถามพลางส่งสายตาเศร้าใจอย่างเสแสร้ง "ข้าแค่คิดถึงท่านเท่านั้นเอง - - ข้าก็บอกท่านแล้วไงว่าข้าจะอยู่รับใช้ท่านตลอดไป"

"รับใช้" ซินเทียทวนคำเสียงสูง "ข้าบอกเจ้ากี่ร้อยรอบแล้ว ว่าที่ข้าช่วยเจ้าครานั้น ข้าไม่ได้หวังอะไรตอบแทน"

"บุญคุณต้องทดแทน แค้นต้องชำระ - - ข้าเป็นหนี้บุญคุณท่าน ข้าก็สมควรทดแทน"

"ถ้าข้ารู้ว่า การที่ข้าช่วยจิ้งจอกจรจัดตัวหนึ่ง ทำให้ข้าต้องรำคาญใจถึงเพียงนี้ล่ะก็ วันนั้นข้าจะไม่แลเจ้าเลยด้วยซ้ำ"

โลเวลหลบตาลง ไม่กล้าต่อล้อต่อเถียงหญิงสาวอีก

"นอกจากมากวนประสาทข้าแล้ว เจ้ายังมีเรื่องอื่นอีกมั้ย" ซินเทียถาม ไม่สนแม้แต่จะมองหน้าผู้ฟัง

โลเวลส่ายหน้าพลางจับหางขึ้นมาแนบแก้ม

"ถ้างั้นก็กลับไปซะสิ" หญิงสาวออกปากไล่อย่างไม่เกรงใจ

"ท่านไม่มีอะไรให้ข้าช่วยเลยเหรอ"

"มี"

คำตอบของเธอทำให้จิ้งจอกหนุ่มยิ้มออกมาอย่างมีความหวัง แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็หายลับไปในพริบตาเมื่อซินเทียพูดต่อว่า

"ช่วยไปให้ไกลๆ แล้วไม่ต้องมาหาข้าอีก - - ส่วนเรื่องตอบแทนบุญคุณ ไว้มีเรื่องข้าจะเรียกเอง"

โลเวลอ้าปากจะพูด แต่แล้วก็เก็บคำพูดเหล่านั้นไว้ซะ แล้วนิ่งฟังสิ่งที่เธอกำลังพูดต่อ

"ข้าไม่อยากให้เจ้ามาโฉบไปโฉบมาแถวบ้านข้า ถ้าใครเห็นเข้ามันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ ยิ่งถ้ามีคนเห็นว่าเจ้าเข้ามาในห้องข้าด้วยแล้ว จากที่จะตอบแทนบุญคุณ อาจจะกลายเป็นทำให้ข้าเดือดร้อน" ซินเทียกล่าวเสียงซีเรียส

"ทีข้าเห็นท่านบินไปบินกลางดึกกลางดื่น ไม่เห็นจะกลัวอะไรเลย" โลเวลย้อน

"ข้าทำตัวเองเดือนร้อนแล้วมันผิดตรงไหน" ซินเทียจ้องโลเวลตาเขียว แหวใส่อย่างไม่ไว้หน้า "การที่เจ้ามาหาข้า แล้วไม่ได้ทำประโยชน์อะไรเลย ซ้ำยังทำให้ข้าเดือดร้อน เจ้าคิดว่าเจ้าทำถูกแล้วหรือไง"

"ข้ายังไม่ได้ทำซะหน่อย" เขาเถียง

"พอที เจ้าจะกลับไปได้หรือยัง ข้ายังมีสิ่งที่ต้องทำอีกหลายอย่าง ถ้าคิดว่าอยู่แล้วไม่มีประโยชน์ ก็กลับไปเสียเถอะ" ซินเทียกล่าวอย่างเหลืออด หวังให้จิ้งจอกหน้าทนตนนี้ ออกไปจากบ้านของเธอเสียที

"ก็ได้" โลเวลยอมในที่สุด เขาโดดลงจากเก้าอี้แล้วก้มหัวเล็กน้อยเพื่อร่ำลา

"เดี๋ยว..." หญิงสาวเรียก เมื่อโลเวลกำลังจะโดดลงหน้าต่างไป "ข้าจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว เอาไว้ข้าหาที่อยู่ใหม่ได้ ข้าจะส่งข่าวไปบอก" ซินเทียพูดเมื่อเธอนึกถึงเรื่องที่ต้องทำขึ้นมา

"ทำไมล่ะ...ที่นี่ออกจะสุขสบาย"

"มันเป็นคำสั่ง" ซินเทียตอบโดยไม่รู้ตัวว่าสายตาเธอดูหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

"แล้วจะไปเมื่อไหร่"

"คืนนี้!!!"